Bij het ontbijt lag er een schattig briefje van Taso, de dochter des huizes, om de clowns te bedanken voor het bezoek en te vragen of we iets voor haar wilden schrijven. Ze zat op de school die de clowns bezocht hadden en was trots dat de clowns bij haar logeerden.
Na een lekker ontbijtje met “worstjes die op varkentjes lijken” gingen we in de zijkende regen de koffers laden, begeleid door een licht knorrende chauffeur. Regen...de tranen van de wereld. In het Svanetisch, de taal die hier rond Mestia wordt gesproken, noemen ze dat: დუნიშ იშქარ ცრემლ – Duniš išqar tsreml. Die tranen zijn natuurlijk vanwege ons vertrek… maar het kan ook gewoon zijn dat de hemel na een dag prachtige zon overgoten dag heeft besloten heeft om weer eens ouderwets los te gaan. Dat laten we nog even in het midden.🤣







































































































Het plezier spat er naar alle kanten vanaf. Mooi om te lezen allemaal. Nog een goede afsluiting gewenst met z'n allen