Wat hebben we een bijzondere week gehad.
De week waarin we één van onze clowns achterlieten om voor haar moeder te zorgen. De week waarin een andere clown oma werd. Een week van een lach en een traan.
Maar bovenal een week vol prachtige momenten, bijzondere ontmoetingen en waardevolle ervaringen. Herinneringen die ons raken, verbinden en die we voor altijd meenemen in ons hart.
Vanmiddag bezochten we een kleine organisatie die zich inzet voor mensen met een beperking. Met veel toewijding en doorzettingsvermogen werken zij eraan om mensen te trainen en te ondersteunen, zodat zij zo zelfstandig mogelijk kunnen blijven wonen.
Dat doen ze niet zonder strijd, want in een samenleving waar mensen met een handicap niet altijd de aandacht en steun krijgen die ze verdienen, is het vaak nodig om zelfs te demonstreren voor basisrechten zoals toegang tot medicijnen en zorg. Dat maakt hun werk des te belangrijker.
Het was bijzonder om hier te mogen zijn en te zien met hoeveel liefde, inzet en professionaliteit zowel de medewerkers als de vrijwilligers hun werk doen.
Voor ons voelde dit als een prachtige afsluiting van een bijzondere week , echt de kers op de taart. Het werd een groot feest: iedereen danste, overal waren bellen, ballonnen en muziek. Een warme, vrolijke en onvergetelijke ervaring.
Dank dat ik jullie deze week heb mogen volgen ! Zó mooi en ontroerend om te zien hoe jullie met deze kwetsbare groep ouderen en kinderen omgaan .
Een blik , een lach en een dansje toveren 🤡🤡 hoe mooi is dit ! Bravo !
Goede vlucht ✈️
Na 10 minuten met de bus kwamen we aan bij een splinternieuw ziekenhuis. Op naar de derde verdieping: de kinderafdeling.
Daar lagen kinderen van 0 tot 18 jaar, ieder met een eigen verhaal, maar allemaal even blij met een beetje afleiding, aandacht en plezier. De gangen vulden zich met spel, muziek, grapjes en voorzichtige glimlachen die langzaam groter werden.
Ook voor de moeders werd het even een klein feestje. Tussen zorgen, slapeloze nachten en ziekenhuisdagen door ontstonden mooie ontmoetingen, warme gesprekken en momenten waarop even niet de ziekte, maar het samenzijn centraal stond.
Een handje hier, een lach daar, een peuter die voetbalde met een ballon en tieners die stiekem toch moesten lachen. Weer zo’n middag waarop blijkt dat een beetje speelsheid, contact en aandacht een ziekenhuis zomaar even een stuk lichter kunnen maken. ❤️
Boeiende verhalen... dankzij de speelse, creatieve pen .. love it en zo reis ik een beetje mee.. vanuit mijn bubbel met mijn mama.
Het einde is in zicht van een mooi traject.... met de rode neus op strooide jullie liefde rond
Tussen de regenbuien door maakten we nog een korte "sightseeing” over de boulevard van Batumi. De stad voelde wat mysterieus door het wisselende weer, maar juist daardoor ook sfeervol.
We kwamen langs de beroemde bewegende sculptuur van Nino en Ali, twee figuren die langzaam naar elkaar toe bewegen, elkaar even raken en dan weer door elkaar heen verdwijnen. Een krachtig en symbolisch beeld over liefde en gemis.
Opvallend was dat onze clowns nog meer bekijks trokken dan de bezienswaardigheden zelf. Overal werd er gelachen, gekeken en gevraagd om samen een fotootje td maken. En dat deden onze kanjers natuurlijk graag. Regen of geen regen.
Je kunt je goed voorstellen hoe levendig deze plek is in de zon: een mix van zee, luxe jachten en de pirats aan de Zwarte zee.
Prachtig wat jullie daar gedaan hebben! heel veel respect. En welkom thuis