Na 10 minuten met de bus kwamen we aan bij een splinternieuw ziekenhuis. Op naar de derde verdieping: de kinderafdeling.
Daar lagen kinderen van 0 tot 18 jaar, ieder met een eigen verhaal, maar allemaal even blij met een beetje afleiding, aandacht en plezier. De gangen vulden zich met spel, muziek, grapjes en voorzichtige glimlachen die langzaam groter werden.
Ook voor de moeders werd het even een klein feestje. Tussen zorgen, slapeloze nachten en ziekenhuisdagen door ontstonden mooie ontmoetingen, warme gesprekken en momenten waarop even niet de ziekte, maar het samenzijn centraal stond.
Een handje hier, een lach daar, een peuter die voetbalde met een ballon en tieners die stiekem toch moesten lachen. Weer zo’n middag waarop blijkt dat een beetje speelsheid, contact en aandacht een ziekenhuis zomaar even een stuk lichter kunnen maken. ❤️
Boeiende verhalen... dankzij de speelse, creatieve pen .. love it en zo reis ik een beetje mee.. vanuit mijn bubbel met mijn mama.
Het einde is in zicht van een mooi traject.... met de rode neus op strooide jullie liefde rond