Vanochtend moesten we om tien uur bij het kinderziekenhuis in Zugdidi zijn. Toen we aankwamen, gingen we eerst op zoek naar de juiste afdeling. Samen trokken we naar de vierde verdieping, waar alle mama’s en kindjes ons al stonden op te wachten.
Het begon ontzettend gezellig. Kinderen kwamen spontaan bij ons zitten, er werd gespeeld, gelachen en allerlei activiteiten gedaan. Totdat de directeur binnenkwam… Er moesten promofoto’s en filmpjes gemaakt worden en de clowns werden bijna letterlijk bij de kinderen weggehaald om te poseren. Dat is eerlijk gezegd niet helemaal onze manier van werken. Aan sommige verzoeken hebben we meegewerkt, andere hebben we vriendelijk aan ons voorbij laten gaan.
Daarna kwam de vraag of we ook nog naar de afdeling verloskunde wilden gaan, omdat ze daar de clowns ook graag wilden ontvangen. Eenmaal aangekomen bleken er drie moeders met drie baby’s te zijn; verder was de hele afdeling leeg.
Maar ook daar zijn volop mooie promobeelden gemaakt.
Omdat we op Roos zitten te wahten die gecheckt wordt op een blaasontsteking besloten de clowns in de buurt te spelen. Tegenover het ziekenhuis staat een galerieflat waar vluchtelingen uit Abchaziē wonen.
Veel mensen zijn uit die provincie vertrokken omdat er in de jaren ’90 oorlog was en ze hun huis moesten verlaten. Daarna bleef het gebied politiek onrustig, waardoor het voor sommige mensen nog steeds lastig is om er goed te leven of werk te vinden.
Voor die flat staan ze de kinderen uit de buurt te vermaken. En dat is hier echt hard nodig. De wijk oogt verdrietig en grauw, maar juist dan zie je hoeveel verschil een beetje aandacht, spel en plezier kan maken.
