Vanmiddag gingen we op weg naar het bejaardentehuis in Batumi. We moesten er om vier uur zijn. Toen we belden dat we eraan kwamen, kregen we meteen te horen dat het bezoek niet te lang mocht duren. Er woonden kwetsbare ouderen, die niet te lang konden wachten of snrl moe waren. We hebben het aangehoord....
Wij weten inmiddels wat er gebeurt als de clowns binnenkomen.
Bij aankomst bleek het een prachtig, bijna ouderwets bejaardentehuis te zijn. Aan de andere kant van het gebouw zat een kinderdagverblijf , slechts gescheiden door een dikke muur. Twee werelden zo dicht bij elkaar, en toch volledig verschillend.
Op de tweede verdieping zaten de bewoners al te wachten.
Niet alleen ouderen, maar ook mensen met een beperking,, vluchtelingen uit Abchasie en zelfs, mensen uit Oekraïne… een bont, bijzonder en warm gezelschap.
De clowns gingen naar binnen. Niet gehaast, niet volgens een strak programma, maar op hun eigen tempo.
En vrijwel direct gebeurde waar woorden eigenlijk altijd tekortschieten.
Mensen begonnen mee te doen.
Er werd gelachen.
Gedanst.
Meegezongen.
De begeleiding was ook super enthousiast en deed volop mee.
De ruimte vulde zich met iets wat moeilijk te organiseren is, maar wat contactclowns steeds weer lijken te vinden: echte ontmoeting.
Het geplande 'korte' bezoek werd uiteindelijk een uur en een kwartier.
Want hoe stop je iets wat zoveel leven brengt?
Naast het gezamenlijke spel gingen de clowns ook de kamers op. Daar ontstonden ook heel bijzondere ontmoetingen. Klein. Persoonlijk. Zonder publiek.
Eén daarvan was met een zeer bekende kunstenaar hier in Georgië: John. Een man met een indrukwekkend verhaal, een eigen galerie én iemand naar wie zelfs een nieuw bejaardentehuis wordt vernoemd.
Sommige bezoeken duren langer dan gepland. En soms is dat precies wat nodig was.
❤️